Veel voor elkaar krijgen. Dat is wat mij een bevredigend gevoel geeft. Althans, dat denk ik. Deze week betrapte ik mezelf er op dat ik al mijn tijd op vul met ‘nog even iets doen’. Als ik een meeting op mijn werk heb die eerder klaar is dan verwacht, of niet meer door gaat. Meteen begin ik te denken waarmee ik die tijd op kan vullen. Thuis ook, ‘even een wasje in de wasmachine doen’, dat kost niet zoveel tijd. En als ik toch bezig ben, kan ik ook de slaapkamer wel even opruimen. Het ene klusje is nog niet af, of ik bedenk iets nieuws. Zelfs, en dit vond ik wel heftig, heb ik mezelf de opdracht gegeven een boek te lezen die al heel lang in mijn kast staat. Opmaken die handel, anders heeft het geen nut dat het boek in de kast staat, zo beredeneerde ik. Hè.. wacht even. Ik hoor een boek toch te lezen omdat het mij een mooi verhaal lijkt? En omdat het ontspanning geeft. Ik moet het niet lezen omdat het al zo lang in de kast staat. Wat praat ik mezelf aan zeg… 

Ik lig vervolgens in mijn bed en probeer de slaap te vatten. Dat is lastig. Mijn hoofd voelt als een motortje die nog op volle toeren is: wat ik nog wil doen, of handig is, of morgen kan doen. Doen doen doen. Ik word gek van mezelf! Deze motor uitzetten kost me moeite. Het lukt me uiteindelijk wel, door een meditatie oefening te doen. Na afloop voel ik mijn lichaam weer, een lekker ontspannend gevoel in armen en benen. Met zo’n gevoel slaap ik zo in. En de volgende dag sta ik op en begin ik vrolijk weer van voren af aan met dingen bedenken om te doen… Doorrennen, veel gedaan krijgen. In de avond wederom heb ik een meditatie oefening nodig om rustig worden. Elke dag weer!

Totdat.. totdat ik een griepje vatte en mijn lichaam wel wat anders aan zijn hoofd had. Sniffend, koortsig, ik kon niet meer nadenken. In mijn hoofd spookten nog wel een paar taken rond, en dingen te doen. Maar die gedachten waren meer op de achtergrond, en nu kon ik simpeler tegen mezelf zeggen: heb ik helemaal geen zin in. Nu eerst lekker slapen, zieken. “Dingen doen” kunnen wel wachten, geen haast. Door die dag ziek te zijn kon ik mezelf resetten. Heerlijk! Ik heb de hele dag in bed gelegen, uitgeziekt, nauwelijks iets gedaan. Toen ik beter was, voelde ik me rustiger, opgeruimder. Echt een stuk fijner dan het gejaagde bezige bijtje! Dit gevoel wil ik houden. 

Nu moet ik zeggen dat ik het lastig vind dit gevoel vast te houden. Een paar dagen later zit ik weer in dat vervelende ritme, en mopper ik op mezelf. Ik val snel terug in die modus. Ik zie het patroon, en weet ook wat het me oplevert als ik het doorbreek. Damn! Wat is het moeilijk om mijn gedrag te veranderen! Maar ik geef niet op. Vanaf nu weer een poging om nuttige tijd te verbannen. Ik ga nu even niks doen… helemaal niks.