Ik open mijn laptop weer na 4,5 maand en ik hoop dat ik mijn wachtwoord nog weet. Nauwelijks aan werk gedacht, en dat is niet omdat ik er geen zin in had. Moederschap is de beste afleiding (en aanvulling) op mijn werk. Het is bizar hoe mijn brein werkt. Hoe committed ik was om mijn werk tot een goed einde te brengen voor mijn verlof startte, hoe snel die werk-gedachten als sneeuw voor de zon verdween na 1 dag van mijn verlof. Want geloof me, zwanger zijn is hard werken en je takelt steeds meer af. Zo voelde dat voor mij. Ik heb tijdens mijn zwangerschap een loodzwaar project in mijn vrije tijd gedaan, en zowel fysiek, mentaal als emotioneel heeft dit veel energie gekost. Ik kon de 8 uur werken op een dag nog net volhouden, en ’s avonds was ik dan ook helemaal op.

Rationeel gezien is dat niet gek: ik ben een baby aan het maken, er groeit een mini-mens in mij en die is iedere kilo-joule aan energie waard. Cruciale organanen worden aangelegd. Ik heb ook geleerd hoe belangrijk een gezond geboorte gewicht is voor een goede start. Dus al die begripvolle reacties van mensen die het niet gek vinden dat ik moe ben, helemaal gelijk. Maar ik voelde me ook een broed-machine hoor. Dat mag je eigenlijk niet zeggen, “want zwanger zijn is het mooiste dat er is….” en “je krijgt er zoveel voor terug…”.  Nou, ik ben er voor uit gekomen dat ik zwanger zijn niet leuk vind. Het is zwaar en bikkelhard. Ik ben 6 weken ziek geweest van de misselijkheid omdat ik op een dag niet verder kwam dan mijn volgende eetmoment en of dat eten goed zou vallen of niet (meer kon ik niet). Mijn bekken protesteerden: een wandelingetje was 500m, ik pakte de auto voor alles. Het inmobiel zijn is confronterend. Ik pakte een yoga-matje om naast mijn dochter van 1,5 op de grond te liggen en zo samen met haar te kunnen spelen. En ik had wel een grijze wolk in mijn hoofd: een sluimerend, soms somber gevoel.

Gelukkig wist ik dat het tijdelijk was, en ik heb er waardevolle lessen uit gehaald. Lessen die ik nu meeneem in mijn werk. De meest indrukwekkende les kwam voort uit de bevalling. Dat weeën pijn doen weten we allemaal wel, en dat het belangrijk is om positief te blijven. Maar wauw…  Een stoere, positieve gedachte gaf mij de helft minder pijn! Ik heb daarom alleen maar tegen mijzelf gezegd dat ik een SUPERWOMAN ben, dat ik deze wee de baas ben, etc. Elke wee weer, elke 45 seconden lang, om de 2 minuten. Er is absoluut geen ruimte voor een andere gedachte, want dan sloeg de pijn me keihard in het gezicht.Dus als je aan een positieve mindset wil werken: ga bevallen! 🙂  Of als je toch liever een alternatief hebt: weet dat een positieve mindset ontzettend krachtig is. Als je iets gaat doen dat je spannend vindt of over aarzelt: zeg in jezelf dat je een super(wo)man bent, dat je de wereld aan kan, dat je een topper bent, etc. Het zijn jouw gedachten, niemand hoort ze, en ze helpen je als een soort engeltje op je schouder. Nu ik weet hoe krachtig die gedachten zijn, pas ik ze vaak toe. Later kwam deze les ook weer terug bij het in slaap helpen van de kleine, maar daar kom ik later wel op terug.

Nu ik na 4,5 maande weer mijn laptop open doe, maak ik gebruik van de schone lei die voor mij ligt: mijn out of office staat nog aan, mijn inbox nog niet bekeken, mjin agenda helemaal leeg. Hoe vaak heb je die mogelijkheid nou om eens goed stil te staan bij: wat vind ik belangrijk? Waar ga ik mij op richten?  Ik merk dat ik rustiger ben in mijn hoofd dan voor mijn verlof. Oké.. De effecten van het slaap tekort moeten we er even af halen. Maar daaronder is er rust. Ik ben onwijs trots, ik kan de hele wereld aan na deze 2e bevalling. Ik bén ook echt een SUPERWOMAN.