Ik zit aan tafel een boterham te eten met mijn dochter, peuterleeftijd. Naast mij zit de jongste, zoontje, en 3 maanden inmiddels. De sfeer slaat plots om: mijn zoontje krijgt honger en gaat snel van onrust naar brullen. Mijn dochter zet het ook op een krijsen omdat ze de korstjes niet wil eten.. Twee krijsende kinderen, dat klinkt vast herkenbaar. Maar ik wil het even hebben over de stress die bij mij ontstaat. Want die hormonen… door die hormonen schiet de stress meteen naar level 10. 

Het huilen van mijn baby gaat “door merg en been”. Sinds ik moeder ben snap ik deze uitdrukking nu erg goed. De stress raakt me meteen en diep van binnen. Terwijl ik rationeel prima weet dat 1 van de 2 (of allebei) even moeten wachten, en dat een baby echt niet dood gaat als hij 5 minuten later eten krijgt. Rustig blijven in mijn hoofd is echter erg lastig! Ik weet inmiddels dat ik erg kortaf kan zijn, en vlak voor etenstijd van mijn zoontje moet je mij geen vragen stellen. Ik heb haast, een gejaagd gevoel en ik kan een situatie niet meer zo goed overzien. Zo kom ik er vaak achter dat ik haast heb om niks (mijn man kan het gelukkig fijn relativeren). Of er is een erg simpele oplossing die ik niet had bedacht. Ik word gewoon moe van mezelf als ik deze blog terug lees! Het begint trouwens al als mijn zoontje wat onrustiger begint te worden. Volgens mijn man nog geen vuiltje aan de lucht (“Hij is toch lekker aan het spelen?”). Maar ik ben al alert. Het gevoel is het beste te beschrijven alsof ik 4 koppen koffie op heb, de hele dag door. Dat hyper-allert-zijn, ik sta altijd ‘aan’. 

Laat ik de vergelijking maken met een polititiedienst op straat. Je bent alert, bedacht op zaken die om je heen kunnen gebeuren, ook al lijkt de situatie rustig op dat moment. Soms moet je snel handelen. Als je collega de leiding heeft op een bepaalde situatie, blijf je toch scherp op ondersteuning. Ook als je pauze hebt, je koopt een broodje, je dienst gaat eigenlijk door. Dat heb je als ouder ook. En als ouder stopt die dienst dus nooit, zelfs niet als ik slaap. Mijn man slaapt gewoon door, maar ik word wakker als er gevoed moet worden. (overigens val ik wel binnen 5 min weer in slaap naderhand, ook dankzij de hormonen. Pluspuntje dus)

En dan de extra mindfuck: een te hoog stress-niveau heeft een negatief effect op de melkproductie. Dus als ik te gestresst ben, kan mijn zoontje minder drinken, heeft hij vaker honger, gaat hij vaker vragen om eten, krijg ik minder slaap en vaker een huilende baby. Dus als ik in de stress schiet, denk ik ook meteen dat ik rustig moet blijven om de productie op gang te houden. Ik maak me druk om van alles. Ineens vind ik dat ik een pot flesvoeding op voorraad moet houden en wordt ik onzeker van mezelf. Pff… de natuur heeft veel dingen handig geregeld, maar niet als je in deze negatieve spiraal raakt. 

Ik zou graag die hormonen een toontje lager willen laten zingen, of af en toe op pauze zetten. Als ik bijvoorbeeld thuis aan het werk ben, of zodat ik wat meer kan genieten van mijn mama-dag. Maar dat gaat pas als ik stop met de borstvoeding. Bij mijn eerste kindje vroeg ik me oprecht af of ik mijn oude (iets rustigere) ik weer terug zou vinden. Nou, gelukkig vond ik die terug 1 week na het stoppen van de borstvoeding. Dus weet ik dat het de hormonen zijn. En daarom deel ik deze ervaringen, zodat andere mama’s (en partners) snappen wat er aan de hand kan zijn als de stress door het plafond schiet. Dan is het hopelijk iets gezelliger in huis.