Mijn nachten zijn momenteel gebroken nachten, iedere ouder wel bekend. Het is eigenlijk prima te doen, zolang die kleine op hetzelfde tijdstip wakker wordt, niet te vaak wakker wordt, en meteen weer verder slaapt. Toch? Maar dat is het natuurlijk niet altijd, en al helemaal niet in die begin weken. Als ik het heb over het toppunt van vermoeidheid en van geduld, dan denk ik aan die nachten in de eerste weken….

Het is twee uur ’s nachts, ik lig niet op bed; maar ik sta met een onrustige baby van 4 weken oud in de draagzaak te wiebelen, te hupsen, eindeloos rondjes te lopen. Ik heb net gevoed, en de krampjes beginnen. Het huilen is echt zielig. Ik zie hem onrustig zijn en ik weet niet welk trucje nodig is om hem rustig te krijgen…. Dat is echt zo frustrerend! Ook al is dit ons 2e kindje, het is opnieuw weer uitproberen welke bewegingen werken. Ik besef weer hoe pittig deze fase is. Poeh! Ooivaars passen, kleine rondjes door de kamer, grote rondjes. Okee, het huilen is overgegaan in rustigere ademhaling. Fijn. Maar nu volhouden, hij moet nog goed in slaap vallen. Zo weinig mogelijk licht, zo min mogelijk geluid. Dus ik ken iedere plank die kraakt en stap er handig overheen. Ik hou mezelf aan een regel om minimaal 10 minuten extra te wachten zodra ik denk dat hij in slaap is gevallen, want dan weet ik zeker dat hij echt slaapt. Ik kijk naar mn bed en wil daar zoooooo graag in liggen. Over 3 uurtjes begint namelijk het hele geintje weer opnieuw en mijn vermoeidheid is echt to-the-max. Iemand zei ooit: je weet pas wat moe zijn is als je kinderen hebt. Nou dat kan ik zonder meer beamen! Ik kan nauwelijks op mijn benen staan en toch weet ik dat dit de snelste weg is naar mijn bed: geduld hebben, volhouden, zeker weten dat hij slaapt, dan nog 10 minuten extra rondlopen en dan als een soort ninja proberen hem uit de draagzak te halen, in zijn slaapzak en dan heeeeeeel voorzichtig in bed leggen. 1 stap mis, een krakende plank, of net onhandig uit zijn draagzak en de kleine is weer wakker…… Oef! We beginnen weer van voor af aan. 

Maar als het dan gelukt is (meestal een uur)…: Het moment als ik op mijn tenen de kamer uit loop en de deur dicht heb, ik laat mijn adem ontsnappen en heb een klein overwinning momentje. Dan meteen een sprintje naar mijn bed, want slaap is echt heilig! Ongelooflijk hoe snel ik dan in slaap kan vallen. En deze riedel dus elke nacht, meestal 2x per nacht. Dat hakt er in hoor. 

Er zijn momenten geweest, vooral in de avond, dat het al met al 2 uur kon duren voordat we hem in slaap kregen. Dan hadden we er al een hele dag op zitten met een peuter, en moet ik ook denken aan mijn herstel van de bevalling.. Een hang naar rust! Op die onrustige-avond-momenten moesten we echt als een team acteren: wie heeft de meeste puf over, het meeste geduld, wie heeft het langste lontje? Als we dan allebei he-le-maal op waren… Een wanhopig gevoel overviel me. Wanneer kan ik in hemelsnaam een beetje bijkomen? Ik kan niet meer realistisch nadenken op dat soort momenten, voelde me echt een beetje depri. Maar dan had ik op de een of andere manier een mini-reserve tankje aan energie gevonden. Ik wist niet dat ik die had. Die energie moest nog verder dan uit mijn kleine teen komen. Echt. Die momenten waren de diepste qua vermoeidheid en geduld. Maar ik ging door. Ik stond van mezelf te kijken dat ik door kon gaan. 

Mentaal kon ik er dus soms flink doorheen zitten. Dit waren voor mij geen roze-wolk momenten. Wat me heeft geholpen is leren loslaten. In mijn hoofd schrap ik alle plannen die ik had; alle focus op dit moment. De snelste weg naar rust is mentaal een knop omzetten dat je dit eindeloos zou kunnen doen. “Komt goed kleintje, ik ga niet weg totdat je rustig bent geworden.” Overdag deed ik al lopend sudoku’s, of las ik een tijdschrift. Dit hielp om een beetje afleiding te vinden en de tijd te doden. Ik was zo een half uur verder. En om mezelf moed in te praten zong ik liedjes in mijn hoofd. Ik heb vele feestjes meegemaakt; in mijn hoofd dan. “Don’t you woooorry” van de Black Eyed Peas; en “No one ever said it would be easy” uit “Through the looking glass” van Di-rect. Dit waren weken van overleven, om half 8 ’s avonds naar bed, want ik wist niet hoeveel slaap ik die nacht kon pakken. Van hunkeren naar dat ene uurtje slaap. Wauw.. ik heb diep respect voor alle ouders en voor mezelf. 

Een week later: mijn zoontje valt in slaap tijdens het voeden en ik kan hem ’s nachts meteen weg leggen… hij slaapt verder! Ohh goud waard. Daar was ik zeer dankbaar voor. Het levert me meteen 2 uur slaap meer op in een nacht. Niet te denken aan de hoeveelheid frustratie die het me bespaart…. hoera! Klein stapje naar betere tijden..