Op 1 januari begon ik met een goed voornemen: ik ga stoppen met de borstvoeding. En toen ik de knoop had doorgehakt vroeg ik me af waarom het eigenlijk zo moeilijk was om dat te beslissen. Ik had een kater, niet van de champagne bubbels, maar ik had een kater van de hormonen. Ik voelde me down, had nergens zin in (behalve in pyjama thuis te blijven en mijn bed in te kruipen). Ik voelde me hyper en tegelijk heel moe. Ik had een hyper-alert gevoel zodra ik mijn zoontje hoorde piepen. Het lukte me niet om rustig te worden. Ik zat daarom niet lekker in mijn vel, en dat had weer negatief effect op de melk productie, en dat gaf weer stress. Nou.. lekkere boel dus! Jankend het nieuwe jaar in…

Stoppen moest ik geleidelijk doen. Dus die hormonen zaten nog wel even in mijn lijf. En januari raakte me hard. Die grijze dagen, de koude slapeloze nachten, de vermoeidheid. Maar bovenal die hormonen… “Beste hormonen, jullie doen erg nuttig werk, maar ik zou me graag weer wat vrolijker voelen”. Dat werd mijn motto. Ik ben er achter gekomen dat ik me droeviger voel dan normaal, of eigenlijk kunnen we het wel depressief voelen op sommige momenten. Daar stond ik echt van te kijken.

Het afbouwen ging met stappen van 1 voeding per week. Op de dag dat ik er weer een voeding afhad gehaald hopen de hormonen zich op. Ik voel me gejaagd, onrustig, ik ben kribbig en kan niet helder nadenken. Dit is erg onhandig op mijn werk! Dan moet ik me concentreren op een moeilijke taak, een uitdagend gesprek of een gebeurtenis coördineren. En dan voel ik een soort mist in mijn hoofd + die onrust. Poeh! Ik weet dat ik voor dit soort taken prima kwaliteit werk kan afleveren, en nu gaat het gewoon niet. Frusterend. Maar daarom ook juist de reden waarom ik stoppen met de borstvoeding. Ik wil me relaxer voelen, kalmer, en ook vrolijker. Dit gevoel ebt weg binnen 2-3 dagen en in die dagen doe ik het wat rustiger aan. Ik controleer mijn werk een keer vaker voordat ik iets uitstuur en ik pak vaker een pauze.

Dan kom ik bij het moment van de laatste voeding. Voor mij echt de laatste keer en het is ook een moment van afscheid van een intense periode. Ik zie mijn zoontje rustiger worden tijdens de voeding en hij valt op mijn schoot in slaap, heel lief. Hij is 5 maanden en weegt 8 kilo (wow), en dat heb ik grotendeels gedaan. Daar heb ik 8 boterhammen per dag voor moeten eten, plus een groot ontbijt, goed bord avond eten (soms 2), en zelfs vaak in de nacht nog een boterham of kom yoghurt. Het vreeeeet energie; ik moest me echt focussen om aan genoeg eten te komen. Ik stond vaak in de kantine en koos de dingen met de meeste calorieën, heel maf.

5 maanden lang ook elke nachtvoeding, binnen 20 seconden stond ik naast mijn bed. En na de voeding was ik binnen 5 minuten weer vertrokken. Lang zat ik op 8 voedingen per dag (record was 11), 1000 voedingen in totaal. Geen pauze knop, geen vrije dag. Ik heb ook in een café gevoed tussen alle gezelligheid; en in de auto als we qua planning net niet uitkwamen. (Met een huilende hongerige baby wil niemand in de auto zitten….)

Er ’s nachts uit moeten vond ik niet zo erg, die momenten nam ik gewoon voor lief. En heel lang nam ik de emoties ook voor lief. Maar inmiddels ben ik eerlijker en liever voor mezelf, en moest ik toegeven dat die emoties wel een erg grote prijs zijn voor wat het oplevert. Ik voelde me zwaarmoediger dan normaal, droeviger, emotioneler, gestreste en prikkelbaarder. Dat hoeft van mij niet meer. Ik kies ervoor om een kalmere, rustigere mama te zijn; een vrolijkere mama. Dat lijkt me zonder meer een goede motivatie.

Ik zat daar in de babykamer de laatste voeding te geven, in het donker, in de stoel. En ik dacht terug aan al die momentjes ’s nachts. Dat ik soms ook zelf bijna in slaap viel, of die momenten dat ik nadacht. Het waren vaak reflectie momentjes voor mezelf, een soort rustpunt. Die nachten waren speciaal. Ik keek rond en was trots op mijzelf, op onze kinderen, en op de verbouwing die we hebben gedaan. Ik hoorde de regen, de wind, maar ook de ademhaling van mijn zoontje. 5 maanden lang, elke nacht. Dat klinkt toch best intens. En dat was het ook.