“Is het nu stressvoller of juist makkelijker bij de 2e?” Dat is een vraag die ik vaak krijg en me even tot nadenken heeft gezet. In week 4 van de jongste had ik voor het eerst een dag alleen met 2 kids en ik stond er een beetje paniekerig bij. Hoe de f* doen ouders dit met 2 of meer kids?! De hele dag was een aaneenschakeling van brullen-voeding-luier-slaapjes. Dan bedoel ik niet niet het makkelijke wegleggen, maar 20 min bezig zijn om die kleine in slaap te krijgen met een lawaaierige peuter om me heen. Een voeding is niet rustig op de bank zitten, maar met een peuter die ook op schoot wil en wil helpen. Beide tegelijk honger hebben, en dus brullen, tegelijk poepluiers hebben. Alle hens aan dek. Poeh! Ik heb zelfs eens meegemaakt dat ik de ene aan een boterham had gezet met lunch, de ander ging voeden op de bank, halverwege mijn peuter weer hielp om de korstjes op te eten en daarna weer verder voeden. Ik kwam 8 handen te kort..

Mentaal sta ik ook constant “aan”. Mijn dochter op peuter leeftijd moet je nog elk moment in de gaten houden (of ze niet de boel omgooit) en anders brult ze wel dat ze de duplo niet uit elkaar krijgt. Het is vaak even op gang helpen met spelen. Maar ik sta ook constant aan omdat die jongste nog geen ritme heeft, dus het huilen is nog goed opletten: moe? honger? bij me willen zijn? 

Je kon me opvegen die dag. Mijn kopje koffie haalde het gewoon niet die ochtend, die stond koud aan het einde van de dag nog op tafel. Ik had geen tijd om te douchen (snel wassen en tandenpoetsen tussendoor dus), en het huis was een zooi. Vergeten te melden nog dat mijn lijf herstellende was en ik dus niet mocht tillen (eigenlijk). Hoe-dan?! Dus ja, in die eerste weken vond ik 2 kids toch echt onwijs stressvol. Als ik daarna een dagje alleen had met mijn jongste dan vond ik dat echt relaxen. Ik kon mijn kopje koffie rustig opdrinken, rustig iets eten zonder dat mijn dochtertje dat afpakt, of even douchen als hij lag te slapen. Eitje! 1 baby. 

Maar als ik dan verder terug spoel naar de eerste maanden met mn eerste kindje, dan vond ik dat spannender en stressvoller. Ik kon me drukker maken als ze eerder dan normaal begon te huilen om honger (of toch moe? of toch een poepluier?! ik weet het niet, help!) of als mijn hele planning door de war werd geschopt. Die ‘stress’ is een andere categorie dan die ik tot die tijd kende. Het heet “ouderschap”. Daarmee bedoel ik dat ik automatisch in de “yes sir” modus schiet. Ik zet hen op 1 en als het brullen is, dan is dat stress. Daarmee leren omgaan was voor mij de belangrijkste les. 

Dat zit m vooral in het gróóóóte loslaten. Een baby laat zich niet plannen. Daar ben ik nu wel achter. Maar het is nogal een overgang van een leven zonder kids waarbij je helemaal zelf je dag in kan vullen, en een leven met kids, waarbij je medere ballen hoog moet houden en het makkelijker is om mee te bewegen met onverwachte zaken. Dus als ik weer in een chaos moment zit waarop niks gaat zoals ik het van te voren had gezien, dan moet ik loslaten en me aanpassen. En de humor zien van het momentje. 

Van ‘even’ boodschappen doen maakt ik nu een uitje. Ik leer haar waar de bananen liggen, dat ze die zelf in haar eigen karretje kan doen. Onderweg vliegt ze bijna uit de bocht en ze wijst me aan dat er een hondje staat op de verpakking van het wc papier. Ik help haar als ze haar best doet die boodschappen op de loopband te krijgen (mensen achter ons moeten maar even wachten). Ze krijgt minstens 5 mensen aan het glimlachen tijdens zo’n bezoekje. En de jongste? Die zit vrolijk en relaxed om zich heen te kijken vanuit de wagen. Boodschappen doen duurt op deze manier 3x zo lang, maar is wel 5x leuker.

Terug naar huis. Niks is gegarandeerd, maar als het me lukt om allebei de kids TEGELIJK op bed te hebben liggen in de middag (2 uur lang!): G O U D! Ik ga dan echt iets doen wat ik zelf leuk vind. Niks opruimen/schoonmaken/vaatwasser uit ruimen. Nee, dit zijn de gouden momentjes voor mezelf, en mijn hoofd opruimen! Ik ga de tuin in en ik ben onkruid aan het scheppen. Een buitenstaander kijkt misschien raar op, maar ik vind het heerlijk: verstand op 0, iets doen met mijn handen en buiten zijn in het zonnetje. Mentaal laadt mijn batterij weer op.