Tijdens de eerste maanden is er meestal 1 vraag die ouders heel graag beantwoord zouden willen hebben: wanneer gaat mijn baby doorslapen? Je hoort altijd wel van minimaal 1 wonderbaby die met 8 weken al door sliep, of met 3 maanden, ook een cadeautje. Maar de mijne niet hoor, 9 maanden hield ik rekening mee, wist ik van de eerste. Het gaat niet eens om het willen wat die wonderbaby ook kan, maar het is gewoon diep indrukwekkend wat maanden aan weinig slaap met je doet. Dat hakt er in. Dan wil je best wel wanhopig graag weten hoe lang je nog moet volhouden op weinig slaap. Als ik dat gewoon wist, scheelt de helft. Toch? 

Overdag zoek ik naar kleine pauze momentjes die meteen als hemel voelen. Heeeerlijk om 20 minuutjes ‘vrij’ te hebben en even rustig te kunnen douchen. In het weekend weer om 7uur terug in bed kruipen om de reserve tank bij te vullen, ook een heel fijn gevoel. Het is een soort nieuwe modus waar je met een uurtje pauze, 15 min rustig de krant lezen, of je kop koffie op kunnen drinken, al heel blij bent. 

Die opgedane energie is overigens meteen weer weg als er weer een terror nacht tussen zit en we van 1 tot 4 ’s nachts aan het uitvogelen zijn wat er aan de hand is. Wakker worden, speen zoeken op de tast, toch maar even troosten, in slaap wiegen, als een ninja de kamer uit sneaken, weer in bed. Uurtje laten weer raak (hoe laat is het eigenlijk?), dan is er iets. Tandjes? Ik voel niks. Fles heeft ie al gehad, dus honger kan het niet zijn, luier ook niet. Koorts? Ook niet. Het is soms niet anders dan dat je om en om je bed uit gaat en niet weet wat er is. Of splitsen zodat de 1 de vroege ochtend dienst kan pakken. En dan.. let’s goooo…. Op naar mijn werk met wallen onder mijn ogen. Als ik ’s ochtends over een drempeltje heen ben dan ging het best op mijn werk. 

We waren inmiddels 7 maanden onderweg, en er zat meestal een prima ritme in de nacht. Op mijn werk merkte ik dat ik simpele dingetjes vergat. Het zijn gelukkig altijd bijzaken, dingen die ik niet opschrijf. Waar een collega op vakantie was geweest, of die typische wandel-gang dingen waar je elkaar nog eens leuk naar kan vragen. Mijn brein kan het niet meer opslaan. Soms had ik ’s nachts ineens een ingeving dat ik de actie had om een ruimte te boeken voor een meeting. Echt doen als ik morgen op kantoor ben. Bijzaken, maar wel heel irritant als je weet dat je dat normaal wel onthoud. Mijn lontje wordt korter, ik kan minder hebben. Ik werk gelukkig bij een werkgever en in een team waar ik mijn ei kwijt kan, als ik weer eens een spooknacht gehad had’s nachts en de volgende dag nog 1000 dingen op mijn bordje had liggen. Poeh.. Je kon me opvegen hoor (en zo zag ik er ook uit volgens mij). 

Er waren 8 maanden voorbij en ik voelde dat het doorslapen bijna daar was. Mijn zoontje sloeg af en toe zijn nacht fles over; en die kwam ook steeds later.  Slaapregressie nog even meegepakt en een eerste tandje. Elke keer als je er bijna bent, is er wel iets nieuws aan de hand (menig ouder herkent dit vast). 

En toen was het moment daar: wakker worden om half 7 en aan elkaar vragen of je er nog uit bent geweest. “Ehh.. nee.. jij?” Wow.. wat 1 normale nacht al met je energie doet. Daarna nog een nachtje zonder fles. Warempel. De slaapmist in mijn hoofd is weg, het zombie gevoel, weg. Het gevoel van opklaring in mijn hoofd. Iedere nacht dat mijn zoontje goed sliep sterkte mijn energie-tank weer aan, ik voelde het elke dag. Wat fijn zeg. Ik kan weer helder nadenken. Een dag verloopt 4x soepeler na een paar nachten fijne slaap. Echt magic…!

Dit fijne gevoel heeft 2 weken geduurd, toen vond mijn zoontje weer een nieuw slaapritme: start de dag om 5 uur. En de oudste begon vrolijk mee te doen. Oef.. dat vond ik echt killing. 1 avond prima, of een paar. Maar week in week uit, daarvoor was mijn energie tank nog niet aangevuld. De overlevingsmodus was weer terug. Hoe kan een normaal mensen functioneren? 

5:15uur: dit keer was mijn peuter dochter als eerste wakker (…). Ik liep slaapdronken naar haar kamer met het voornemen om haar weer in slaap te krijgen, maar ze zit al rechtop in haar bed. Dus ik weet meteen: slapen wordt niks meer. “Heb jij lekker geslaapt?” vraagt ze met een actieve, hoge peuterstem. “Nou.. “ antwoord ik. “Nog niet lang genoeg”. “Okee…….Wil jij verder slapen op de bank? Mag!” zegt ze. Peuter logica. Niet dat ze dan stil blijft zitten naast mij op de bank, maar het is wel heel lief om te horen. Deze lieve woorden maakt dan wel veel goed zeg. Daar teren we nog wel even op door.