Wintersport stress

Wintersporters zijn er in alle stijlen. Je hebt hen die lekker sportief zijn en mooie lange tochten willen maken met de vaart er in. Je hebt hen die meer après skiën dan op de piste skiën, er een feestweek vanmaken en met slecht weer thuis blijven. Mijn stijl zat altijd meer in een piste pakken die een kleine uitdaging heeft (ook hoogtevrees technisch), mijn techniek een beetje verbeteren, genieten van goede sneeuw, en dan een après ski biertje verdienen (of een paar). Ik dacht dat ik een relaxte wintersporter was, maar stiekem zat ik mezelf te pushen om ‘alles eruit te halen dat er in zit’.

Ik ben geen race eend die van alle pistes af jakkert (verre van), maar als ik goede sneeuw zie die onder je ski’s kraakt, een piste die er mooi bij ligt, dan kriebelt het! “Oké, nog eentje dan. Ik ben maar 1 week per jaar in de besneeuwde bergen, hier moet ik gebruik van maken!” ’s Ochtends wakker worden met spierpijn in spieren waarvan ik was vergeten dat ik ze had, zere schenen, stijve benen. Die tochtjes gaan niet in de koude kleren zitten, maar het hoort er bij. Ik had ook wel eens zwaar verzuurde benen als ik halverwege een k*t piste was met slecht uitzicht, ijzige stukken en stiekem een beetje te stijl. Tja.. dan kan ik wel gaan mopperen dat ik niet verder wil, maar daar kom ik niet beneden mee. Dus raap ik mezelf bij elkaar, ski die piste af en sta versteld hoeveel km ik nog kan met die verzuurde benen. Heb ik toch maar goed gedaan. Dat biertje heb ik wel verdiend!

Wacht, dat was toch juist mijn valkuil van het afgelopen jaar? Doorzetten als het tegen zit….., daar ben ik onwijs goed in. Ik heb ‘m ook nodig als ik die k*t piste te pakken heb. Je kan immers nooit exact voorspellen hoe fijn of zwaar die route is. Een soort ‘suck it up and do it’ mentaliteit. Dus dat ik die heb is wel eens fijn. Alleen doe ik dit ook aan het begin van de dag, met dikke spierpijn en een zwaar lichaam. Dan zet ik me daar over heen en ga mee op pad. Maar toen ik beter luisterde, keek ik er stiekem tegen op dat de rest van mijn vrienden beter en sneller de berg afgingen. Ik voelde me een beetje opgejaagd, door mezelf. Mijn vrienden hadden een fijne blauwe piste uitgezocht en hebben geduld (chill), dus daar lag het niet aan. Ik zag mezelf aan te praten dat de sneeuw fijn was, het zicht goed, en dat ik gistermiddag ook al rustig aan had gedaan. Niet zeuren dus.. Fout! Pff… even de Linda-nieuwe-stijl weer terug vinden.

Ik vroeg mezelf af wanneer ik het meeste genoot van de skivakantie, en dat is niet door het afraggen van mezelf. Dat was bijvoorbeeld door te genieten van de zon midden op een piste, of door te lunchen op een terras in de bergen. Dus die nieuwe stijl heb ik zeker gevonden: lol hebben op de piste, geen haast, verwachtingen laag, enjoy the view en lief zijn voor mezelf. Zo kan een biertje in de zon op een strandstoel een top alternatief zijn voor een piste, en ga ik na een happy hour jolig en keihard de piste af (typisch). Zoek ik een verstop plek voor de Jäger in de sneeuw en pak ik zo af en toe een ski-schansje (wel in nuchtere toestand). Ik begon deze wintersport in de oude stijl, stond te springen om te gaan en barstte van de energie. Alleen hield ik mezelf voor de gek. De nieuwe stijl is veel leuker!

IMG_6428.JPG

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s