“Hoe gaat het met de bruiloft?” vragen vrienden en collega’s nu geregeld. En dat gaat goed! Datum geprikt, locatie gefixt, save the date verstuurd, fotograaf geboekt. Het feest gaat sowieso door! Dat geef me een goed gevoel. Getuigen vragen, ceremoniemeesters vragen, en de vrijgezellen-ontvoeringen zouden ieder weekend ons zomaar overvallen.. Hartverwarmende reacties, heel leuk! Maar nu komen er officiële zaken bovendrijven en één daarvan doet wat stof opwaaien in mijn hoofd: mijn achternaam. 

Wat voor achternaam ga ik aan nemen? Ga ik, volgens oud Nederlandse traditie, vanaf 24 augustus door het leven als Linda Naber? Of, zoals ik veel dames zie doen tegenwoordig: een dubbele achternaam aanhouden? Of, in de feministische stijl: mijn eigen achternaam houden? 

Daan gaf aan dat hij het echt heel tof zou vinden als ik zijn achternaam aannam en ik vertelde dat ik dat aan het overwegen was. Voortvarend als hij is, ging hij meteen checken of het e-mail adres lindanaber al bestond…. Jee! Niet zo snel! Kunnen mensen me nog wel vinden als ik een andere achternaam heb? Moet ik dan mijn e-mail adres, social media accounts, handtekening, etc allemaal veranderen? En naast de praktische vragen vroeg ik me ook af: stel ik me te ondergeschikt op als ik mijn eigen achternaam niet meer gebruik? Mijn beide getuigen reageerden ook verrast op mijn overweging (“Wat? Dan bestaat er een “Lindabos”, “Bossie”, “Bosli”, meer! Daar moet ik echt nog even aan wennen hoor Lin”), en ik begin wat te twijfelen. Het is toch een groter ding dan ik dacht.

Ik besef me dat ik nu wat filosofisch ga nadenken over trouwen, en waarom ik zo graag wil trouwen. Het valt een beetje samen met de vraag of ik in gemeenschap van goederen wil trouwen. Die vraag vind ik makkelijker te antwoorden: de huidige wetgeving stelt dat je standaard in beperkte gemeenschap van goederen trouwt: alles wat je hebt ingebracht voor het huwelijk, ontvang je ook als je deze eindigt. Vind ik een fair deal. Ik vind het belangrijk om economisch zelfstandig te zijn en te blijven. 

In de weken na Internationale vrouwendag besef ik dat mijn feministische stem het me een beetje moeilijk maakt. Als ik het zo belangrijk vind om zelfstandig te zijn, waarom ga ik dan Linda Naber heten? Ik offer een stukje identiteit op. Zo voelt het. Als ik Linda Naber-Bos ga heten voelt het in-between: als ik of ik niet kan kiezen. Of.. zoals mijn collega zegt: dat voelt alsof ik je in één klap 15 jaar ouder bent… En als ik Linda Bos blijf heten kon ik me net zo goed alleen focussen op de papieren administratie van trouwen en het geld besparen voor een trouwfeest….. 

Terugkomend op mijn gevoel. Ik ben toch een romanticus op dit vlak. Ik ga trouwen omdat ik de liefde wil vieren. Trouwen, omdat ik me ook officieel wil binden aan mijn grote kleine lieve vent (…na 16 jaar…;)), en samen door wil als één. Trouwen wil ik ook vieren met mijn liefste vrienden en familie, en mezelf dwingen onder woorden te brengen wat ik voel en versta onder liefde voor Daan. Een trouwfeest met emotie, humor, plezier en een fijne sfeer voor iedereen. Opdat iedereen die we uitnodigen ook volop welkom is, de bloemetjes mag buiten zetten en er een mooi feest van mag maken! En ook al ben ik een super zelfstandige vrouw met sommige skills beter dan Daan, ik ben ook een romantisch meisje die het heerlijk vind om een galante gentleman aan de haak te hebben geslagen. Op sommige vlakken blijf ik daarom lekker mee doen met tradities: ik ga voor een nieuwe naam als Linda Naber. Staat me wel toch?