To-do lijstjes als leidraad voor het leven

Als je honger hebt, moet je eten. Als je moe bent, moet je rusten. Basis principes die we allemaal wel eens vergeten, maar ik ben echt een kei in deze dingen negeren. Ik heb een soort oneindige motor van dingen doen en die motor heeft schijt aan die basis principes. Er spoken zoveel ideeën, taken en dingen-te-doen door mijn hoofd, ik word er gek van. In huis is altijd wel wat te doen, van boodschappen doen, wasjes draaien tot simpel opruimen. Tussendoor ben ik om de 5 min op mijn telefoon aan het kijken naar Facebook, What’s app, LinkedIn; en in het weekend ook de papieren krant. Dan heb ik nog creatieve ideeën zoals een foto boek maken, handlettering (helemaal hip), huis-inspiratie opdoen. Maar het allerergst zijn eigenlijk de verstandige dingen, de ‘dit-moet-ik-nog-eens-doen’ ideeën: schoenen poetsen, een nieuw wachtwoord verzinnen en toepassen op alle accounts, mijn kledingkast opruimen, etc. Dan heb ik zoiets in mijn hoofd gehaald, en dan moet ik het dus doen. Pfff, wat een plichtsbesef, wat een doorzettingsvermogen. Nou, je mag er dus ook niet van onder de indruk zijn. Doe mij maar gewoon niet na.

Waar komt die werk-drang toch vandaan? Is dit een uiting van de calvinistische, “werken-voor-je-geld” sfeer? Dat zou kunnen. Het streven naar onafhankelijkheid, en de wil om daarvoor te werken, kwamen sterk terug in mijn opvoeding. Maar het ‘alles-eruit-halen-wat-er-in-zit’ is volgens mij ook heel erg van deze tijd en deze generatie. Ik streef continu naar efficiëntie en mijn tijd zo nuttig mogelijk willen besteden. Alsof ik haast heb ofzo. En dan gaat de wereld steeds sneller, en ‘moet ik alles bij willen houden’. Ehh van wie eigenlijk?

Druk zijn is hip, zoals Tony Crabbe het treffend vertelt in zijn boek. Verslaafd zijn informatie, aan nutteloze tijd nuttig besteden. Niks doen voelt lui, of noodzakelijk om weer op te laden (zo heb ik slapen nooit nutteloos gevonden).

Het afgelopen jaar heb ik dan kwaadschikts geleerd om beter op de rem te trappen en de truc daarbij is naar mijn lichaam te luisteren. Dus als ik moe werd, moet ik stoppen en ontspannen. Duidelijk. Ik moest gaan slapen wanneer ik ’s avonds moe was, en dan wel op hetzelfde tijdstip opstaan (voor het ritme, ook duidelijk). Maar als je zoals ik nooit naar je lichaam luisterde, maar naar het to-do lijstje, dan heb je dus geen idee meer waneer je naar bed moet: ‘eerste gaap’ moe, ‘overprikkeld’ moe in je hoofd of ‘slap-lichaam’ moe van teveel dingen doen? Ook beroemd in mijn hoofd: ik móet nu naar bed, want ik moet over 8 uur weer op. Dat laatste kan kloppen, maar dan heb ik dus weer een to-do lijstje gemaakt. Fout dus. Zo zie je maar dat mijn oude gedrag nog vaak op de loer ligt.

Voor overdag zocht ik naar een manier om die wirwar aan taken en ideeën een plek te geven. Drie maal raden wat ik als eerste tip vond: schrijf het van je af, maak lijstjes! Dat klinkt gevaarlijk. Een opgeschreven taak geeft me het plichtsgevoel van moeten opvolgen. En daarnaast betrap ik me er soms op dat ik dingen doe om het van mijn lijstje af te mogen strepen… Het helpt me dus niet.

In het boek van Tony Crabbe las ik gelukkig nog veel meer tips, bijvoorbeeld over aandacht voor één ding tegelijk, over focussen op output en niet op input (laat je niet gek maken door de hoeveelheid binnengekomen mail) en over prioriteiten stellen (begin de dag met de belangrijkste taak, en dat is niet je mail checken). Samenvattend gaan deze tips over overstappen van tijdsmanagement (fouuut) naar aandachtsmanagement (gooooeeed). Dat inzicht geeft nog niet genoeg aandacht aan de druk die ik voel bij het moeten doen. Dus niet het “doen” (dat legt Tony uit), maar nu over het “moeten”. Waarom ervaar ik er zoveel druk bij?

Ik las laatst dat tijdsdruk te onderscheiden is in subjectieve en objectieve tijdsdruk. Objectieve tijdsdruk laat zien hoeveel tijd je besteedt aan activiteiten. Dit kan je meten.  Subjectieve tijdsdruk gaat over de emotionele houding tegenover de gemeten (objectieve) tijdsbesteding. Als je je gejaagd voelt bijvoorbeeld, of het gevoel van te weinig tijd hebben voor je zaken. Dit gaat dus ook over mijn oordeel dat ik de ‘nutteloze’ momenten nuttig willen maken. Wie zegt dat die momenten nutteloos waren?! Subjectief dus.

Nu zegt het Sociaal en Cultureel Planbureau dat je subjectieve tijdsdruk kan uitdrukken in ‘de kwaliteit van het leven’. Zij vonden: “Juist de de mensen met de meeste tijdsdruk (lees: hoger opgeleiden) ervaren ook een hoge kwaliteit van het leven.” En ze suggereren daarbij: “Zou dat de reden zijn dat we op de vraag hoe het gaat niet gewoon antwoorden met ‘goed’ maar met ‘druk’?” Oei.. word ik dan minder gelukkig als ik streef naar minder tijdsdruk? Ik ben het eens met de trend van ‘druk druk druk’ in onze maatschappij, maar ik ben het niet eens met de kwaliteit van leven die daar uit volgt. Ik doe het anders.

Ik neem nu vaker de tijd om te brainstormen, te dagdromen, te reflecteren, mediteren en niks doen. Echt heerlijk! Dit is geen to-do, maar een no-do: een zwart gat op mijn to-do lijst/agenda waarop ik geen idee of taak kan uitvoeren. Mijn hoofd is dan leger, en daarmee juist creatiever. En, toegeven: dit voelt heel erg lekker! Ik hoop dat dit minstens zo verslavend gaat worden als mijn honger naar dingen doen en informatie vergaren. Dan is de boel (en mijn leven) tenminste in evenwicht.

take-time-to-do-what-makes-your-soul-happy

Advertenties

Een gedachte over “To-do lijstjes als leidraad voor het leven

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s