Discipline

Als ik denk aan discipline, denk ik aan een strak schema volgen. Regels volgen. Mijn eigen regels volgen. Mijn eigen regels moeten volgen. Mijn eigen bedachte regels moeten volgen, want anders haal ik het niet. …..

Afhankelijk van waar mijn stress level zit, ben ik strenger naar mijzelf of is die stem luider in mijn hoofd. Dus het wordt soms alleen maar erger. Het is eigenlijk helemaal niet leuk, om mezelf allerlei taken te geven en regels op te leggen. Op mijn werk niet, in huis niet, maar ook qua sporten niet.

Neem nou hardlopen als voorbeeld. Om mezelf wat conditie, ritme, en discipline (..) te geven, heb ik een hardloopschema gemaakt. Drie keer per week sporten, toewerken naar 10km in een 1h:05min. Niet echt ambitieus, vond ik. Maar het viel toch tegen. Ik loop niet alleen hard om op een conditie te komen om een wedstrijd vol te houden. Ik ga ook hardlopen als mijn hoofd vol is na een dag werken, als ik hoofdpijn heb, mijn nek gespannen is, ik me zorgen maak, aan het mopperen ben, geen motivatie meer heb, of moe ben. 

Laatst had ik een paar drukke weken op mijn werk waarbij ik werk overnam van mijn collega. Ik heb nieuwe dingen geleerd, maar mijn dagen waren leuk en druk tegelijk. Chaotisch en uitdagend. Ik had heel wat hardloop rondjes nodig om mijn stress te laten dalen en ’s avonds goed in slaap te komen. En weet je wat voor discipline ik dan nodig heb? Mezelf niet op de bank te gooien als ik thuis kom, maar in de hardloopschoenen. Als me dat lukt, dan is het goed. 

Dus ik in mijn hardloopschoenen, met de 30 graden van laatst, maar ook in de regen vorige week. Het park in, hoppa. En dan begint de hardloop-app te praten: “your pace is 30 seconds too slow…”, “you train for 7 km today, your target speed is…”. Nou, mijn benen waren slap en zwaar. Ik had steken. Geen energie. En ik was nog niet eens bij de ingang van het park!

Tegen de tijd dat ik bij 2km was, en 2 minuten trager was dan het aangegeven tempo, heb ik het hardloopschema overboord gegooid. Ik ben in staking. Ik ga lekker rennen om mijn hoofd leeg te maken. Het gaat een stuk beter als ik mijn verwachtingen omlaag breng. Ik zeg tegen mezelf dat ik maar 3km hoef te rennen, in mijn eigen tempo. En daarna zie ik wel. En wat er dan gebeurt: Ik plak er 3 km achteraan, mijn tempo gaat lekker, de muziek is chill. Dat is hoe ik hardlopen leuk vind! 

Het maffe is: ik hou mezelf voor de gek en ik weet het. Elke keer als ik opzie tegen het hardlopen zeg ik tegen mijzelf: 3km maar, zo langzaam als je wilt. En elke keer ren ik met veel zin meer dan die 3km. Dus zo is mijn nieuwe discipline geboren: discipline om voor mezelf te zorgen,  de discipline om los te laten, en de discipline om te doen waar ik op dat moment zin in heb. Dat is vaak hetgeen dat ik op dat moment het meest nodig heb.

th.jpeg

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s