“Je komt er nooit meer vanaf”

Ook al is het voor mij inmiddels 2 jaar geleden, ik krijg nog vaak vragen over mijn burn-out en hoe ik tegenwoordig met stress om ga. Zo had ik laatst een training van HR samen met 20 (voor mij allemaal onbekende) collega’s die net als ik net counselor (=manager) zijn geworden. In het voorstel rondje moesten we noemen wat we wilden leren, en onderwerpen als ‘motivatie/coaching van jonge medewerkers’ en ‘ziekteverzuim’ werden genoemd. Ik vertelde in mijn voorstel dat ik recentelijk een burn-out heb gehad en dus tips en tricks kon delen vanuit medewerkers perspectief. En daar werd regelmatig naar gevraagd. “Wat zijn de signalen?” “Als iemand zich ziek meldt, welke woorden mag je niet gebruiken (privacy) en kan je  beter niet gebruiken (psychische klachten kunnen erger worden)?” “Wat zijn risico factoren en wat kunnen we er aan doen?” Hartverwarmend om te horen dat deze collega’s oprecht wilden weten hoe ze kunnen helpen in hun rol als counselor. Het werd een interessante training. 

Toch zit ik in zulke discussies nog met een dilemma. Burn-outs komen namelijk vaak ter sprake in de categorie ziekte-verzuim. Je meldt je ziek, krijgt steun van de bedrijfsarts en andere artsen in je herstel, en er is een moment waarop je weer “beter wordt gemeld”. Maar dat klopt niet helemaal met mijn gevoel. 

Laatst vroeg een kennis hoe lang ik er uit was geweest. Ik gaf het volgende antwoord: “Ik ben er niet fulltime ‘uit geweest’, heb altijd wel wat gewerkt. Na 8 maanden was ik zodanig hersteld voor werk bij de klant, en na een jaar ben ik weer 100% arbeidsgeschikt verklaard. Toch duurde het in totaal 1,5 jaar voordat ik me weer wat comfortabel voelde.” Ik betrapte mezelf er op dat ik een duidelijk moment wilde noemen wanneer ik ‘weer genezen was’, maar ik dat antwoord niet kon geven. Voor mij was er helemaal geen duidelijke finish line. 

Ik heb wel eens als reactie gehoord “Als je eenmaal een burn-out hebt gehad, kom je er nooit meer vanaf”. Ik kon daar kwaad om worden. Dat klinkt namelijk alsof je de rest van je leven een beetje ziek blijft (en dus zwak blijft). En toch zit er een kern van waarheid in. Zo worstel ik nog steeds met stress klachten. Afgelopen week struikelde ik weer eens over mijn eigen activiteiten programma: deadlines ‘moeten’ halen, sporten afzeggen, een onnodige kater hebben na een borrel, kortaf zijn, en gebroken opstaan. Ik kwam mezelf tegen en heb zaken af moeten zeggen om weer op te laden. Tsja… dan is de stelling dat ik nooit meer vanaf kom best confronterend. 

Toch wil ik deze stelling graag bijdraaien. Ik vind dat het niet gaat over ziek zijn vs. genezen zijn. Ik vind dat het gaat om een nieuwe levensstijl uitvinden en me er aan houden. Voor mijn burn-out was ik ongezond bezig. Alles was altijd goed en happy, ik had geen reden om te klagen. En na mijn burn-out weet ik dat stressklachten er bij horen (“ik voel, dus ik leef”) en dat ik een nieuwe leefstijl heb. Die leefstijl bevat ook elementen om anderen teleur te stellen, zaken af te zeggen, en kiezen voor mijzelf. Bij mijn werk geef ik signalen af dat ik het even niet trek, en vraag ik actief naar kleine maatregelen.

Dus voor een buitenstaander kan het er best uit zien dat ik ‘er nooit meer vanaf kom’. En heeft het te maken met de “nieuwe Linda” leren kennen. Want deze levensstijl, dáár wil ik nooit meer vanaf. Wen er maar aan.

images

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s