In gevecht met mijn werkstress..

In mei begon ik aan een nieuw project: een groot project, met veel Capgemini collega’s, veel te doen, veel af te stemmen. De design fase is voorbij. Het SAP systeem moet gebouwd worden en daar hebben ze extra mensen bij nodig (=me!). Die eerste paar weken waren heftig. Niet voor het project, maar voor mijzelf. Ik kreeg flash backs naar het project waarbij ik onderuit ging. De project fase was hetzelfde, de positie van de consultants was hetzelfde, er moest een oneindige berg werk verzet worden, en we konden wel een gestructureerdere manier gebruiken voor de planning & de afstemming. Ik was bang. Bang dat ik weer ge-‘micro-managed’ zou worden, bang dat niemand naar me zou luisteren als ik vond dat een deadline onhaalbaar was, en bang dat er een hoge druk op mij gelegd zou worden. En wie was ik, die net begonnen was, om er iets van te zeggen? Het was druk in mijn hoofd.

Na twee weken dikke stress had ik de eerste stap gezet: toegeven dat ik bang was. Ik deelde dit met de project manager en met mijn directe collega en hun begrip was fijn! Maar voor mij was de stres bron daarmee niet opgelost. Gelukkig hield mijn coach me een spiegel voor: ik hou me in met boosheid en frustratie. Van ingehouden frustratie komen stress klachten, en ik focus me teveel op de stress klachten. Ik blijf in een rondje rennen als ik die frustratie niet benoem of accepteer (een kleine eureka hier voor mezelf!).

Meer frustratie en boosheid toelaten dus. Wel professioneel, en dat kan door het benoemen en uitleggen wat een uitspraak van een ander met me doet. Dat klinkt heel kalm, volwassen en professioneel. Klinkt goed! Maar om dit te kunnen moet ik nog wat oefenen.

En daar komt erkenning nummer 3: accepteren dat ik nog aan het leren ben. Gedragsveranderingen zijn lastig, en ik ben ontzettend gedreven en streng voor mezelf om dat goed aan te leren. Ik ga eraan voorbij dat ik nu ben zoals ik ben. Kennelijk accepteer ik nog niet waar ik nu sta en kijk ik alleen maar vooruit waar ik naar toe wil. Op deze manier blijf ik mezelf ingraven in mijn werkstress…

Als mensen vragen of ik er weer helemaal boven op ben dan zeg ik vaak ja; want 100% arbeidsgeschikt, 40uur aan de slag. Dat lijkt allemaal pico bello in orde. Maar dat ben ik eigenlijk nog helemaal niet. Ik ben nog steeds in gevecht met stress en vermoeidheid, dagelijks. Ik draag frustratie met me mee, ik ben bang, en ik ben nog steeds aan het leren hoe ik me staande moet houden in mijn werk. Misschien lijkt dit simpel om zo op te schrijven, maar het heeft veel gevraagd van mij om het toe te geven.

Ik deel deze inzichten (en frustraties) wat meer met collega’s, om te oefenen met het accepteren van mezelf. Die collega’s reageren vaak met adviezen of stellen dat die stress factoren horen bij het werk. Misschien is dit bedoeld om me gerust te stellen, maar voor mij is het echt een groot gevecht en niet zo makkelijk om die stress omlaag te krijgen. Ik krijg een neiging om er tegen in te gaan, om uit te leggen dat deze stress niet ok is. Maar inmiddels ben ik daar van af gestapt. Het is mijn gevecht met mijn werk stress. En het is een groter gevecht dan ik zou willen, dat nog wel even gaat duren…

3-45

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s