Kwetsbaarheid

Afgelopen november kreeg ik te horen dat ik was genomineerd voor een talent-programma  Thought Leadership binnen Capgemini. Samen met 13 anderen (uit de ongeveer 1500 medewerkers) zou ik workshops en training krijgen van onze CTO, HR Directeur en andere gastsprekers. In die maanden was ik aan het revalideren van de burn-out, ik stond nog in de langdurig-verzuim administratie en had er net 3 declarabele dagen op zitten (een hele mijlpaal). Dus om er een talent-programma bij te doen moest ik even ten rade of ik daar wel energie voor had, en of ik dat wel wilde, zo’n “intensief maar fun traject” om mijn grenzen te verleggen, nieuwe dingen te ontdekken over mezelf. Een hoop gepieker, maar ik sprak mezelf streng toe: “ik leg deze druk mezelf op, haal eruit wat je nodig hebt (niet wat er in zit) en bepaal je eigen tempo”. En dus begon ik.

Op de kick-off dag dacht ik dat ik gepusht zou worden om ‘er alles uit te halen wat er in zit’ en ‘dat ik na 6 maanden een goed leiderschap ontwikkeld moest hebben en mijn visie gevormd’. Met andere woorden: ik voelde druk. Die dag, op een landgoed in Brabant, begon ik daarom strijdend: ik presenteerde me dat ik eigenwijs was, niet bang ben om een ander geluid te laten horen, en dat ik ervoor wilde gaan. Die vechtmodus heb ik 7 uur volgehouden….

We zaten bij de open haard op bruine leren banken samen met de andere deelnemers en de CTO en HR directeur. De spelregel was dat er altijd maar 1 persoon aan het woord was en hij/zij beantwoordde de vragen ‘hoe voel je je?’ en ‘wat heb je nodig om een goede thought leader te zijn?’. Die sfeer was zo knus, zo warm (letterlijk met dat vuur), en zo uitnodigend, het overviel me een beetje. Dat was ook de druppel die mijn vechtmodus niet meer overeind hield. Ik vertelde mijn verhaal over mijn burn-out en hoe zwaar het voor me was om daar weer van boven op te komen. Ik heb geen idee wat ik exact heb gezegd. Maar ik stond te janken waar ik eerst 2 minuten van bij moest komen, voordat ik daadwerkelijk kon spreken. Ik voelde een enorme brok in mijn keel, maar ik móest mijn verhaal kwijt. Anders hield ik het niet meer vol.

Op dat moment maakte het niet meer uit wat ik zei, deed, hoe ik er uit zag, wat anderen van me dachten: ik vertelde wat er in me om ging en beantwoordde de vraag wat ik nodig had: begrip & ruimte. En tijd om weer op te laden. Want ppffff… ik was emotioneel opgebrand, moe! Ik had alle muren omgeduwd, alle schijn weggelaten, alle angsten opzij gelegd: ik had behoefte mijn verhaal te doen en iedereen luisterde ademloos.

De laatste oefening van die avond was weer bij een vuur, dit keer buiten. We zouden over vuur gaan lopen (“no way!” Was mijn eerste reactie), en om dat te doen deden we eerst een oefening om elkaar complimenten te geven. En in die oefening kreeg ik terug hoe tof mijn collega’s het vonden dat ik mijn persoonlijke verhaal heb gedaan. Ze vonden het dapper dat ik mezelf zo kwetsbaar op durfde te stellen. “Je hebt lef. Dank je wel voor je openheid” , en “Je open stellen doet wat met de hele groep”. “Ik durf daardoor ook meer van mezelf te laten zien”. En ook “Mensen zullen meer zeggen tegen jou”. Wauw… wat lief en wat fijn dat collega’s me dat terug geven! Het was een avond om nooit te vergeten.

Met deze ervaring, en de workshops daarna heeft dit talent-progamma heeft me de moed gegeven om mezelf te zijn. Ik krijg zelfvertrouwen om uit te spreken dat ik dingen anders zie, anders belicht. Ik ben geen vreemde eend, ik ben een aanstormend thought leader (ik durf mezelf nog geen thought leader te noemen…☺). Maar veel meer nog dan dat: het talent-programma heeft me geholpen om mijn nieuwe Linda een plek te geven. Ik voel me uitgenodigd en aangemoedigd in plaats van gepusht.

Ik denk nog vaak terug aan dat mooie kwetsbare moment. Het gevoel dat het niet meer uit maakt wat anderen van je zien, dat voelde heel bevrijdend. Mezelf zijn klinkt zo makkelijk, maar als mens reageer ik nou eenmaal op anderen en op omstandigheden. Het kost kracht en energie om me open te stellen en niet ieder moment is geschikt (dan is observeren en luisteren ook heel interessant). Maar met ieder moment van kwetsbaarheid, mezelf zijn, leer ik weer wat het me oplevert en krijg ik van anderen terug wat het met hen doet. Ik krijg de mooiste en liefste reacties van mensen. Ik vertel niet altijd mijn hele levensverhaal, maar kleine momenten zijn ook waardevol.

Ill-show-you-mine

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s