Busreis in Sri Lanka

We staan op een druk en provisorisch busstation ergens midden in Colombo, Sri Lanka, en we zoeken de bus richting Galle. Busstation is misschien een te groot woord. Hier zijn geen vertrektijden, geen bushaltes en geen rooster. Ik heb een oranje backpack op mijn rug, ik ben blond, ben samen met mijn vriend (ook blond), ik draag sneakers en een hoed; alle seinen van twee Europese toeristen en dat zien alle locals ook. Ik hoef niet eens op zoek naar de juiste man die mij de weg wijst, ze staan binnen 5 seconden om ons heen en vragen of we vervoer nodig hebben. Van alles wordt ons aangeboden: tuk tuk, bus, taxi, express bus. Opties zat! Ze willen allemaal wat van ons, er valt immers geld te verdienen en ik wenste even dat ik me wat beter had ingelezen. Dan wist ik wat de beste optie was, wat een goede prijs is (toeristen betalen altijd te veel) en hoe ik het snelst naar mijn bestemming kon komen. Dan had ik precies kunnen zeggen wat ik nodig had en meteen een goede prijs kunnen onderhandelen. Ik zeg tegen hen allen dat ik niet geïnteresseerd ben om mezelf wat ruimte te gunnen in deze hectiek. Eén meneer blijft staan en vraagt aanhoudelijk waar we nou naar toe moeten….en waar we vandaan komen, en wat we nodig hebben, en blijft vertellen dat hij een tuk tuk heeft.  Ik zeg met wat halve woorden dat ik met de bus naar Galle wil,  en hij snapt me niet. “Whére you going?” vraag hij. Pfff, frustratie! Dan blijkt dat ik Galle moet uitspreken als Goalle. Hij wordt enthousiast en legt me uit dat de bus over 10 minuten gaat en wijst me een vage zand plek aan waar die bus van gaat vertrekken. Ik bedank hem, maar denk bij mezelf dat ik die 10 minuten vast met een korrel zout moet nemen en neem me voor 2x te checken of die bus daadwerkelijk naar Goal gaat. Een kaartje voor de bus ook wel handig, en ik moet nog water kopen.

Ik heb nog een fles water gekocht voor onderweg, draai me om en warempel komt daar de bus met op de voorkant de bestemming “Galle”. Er komt iemand naar me toe die mijn tas in de laadruimte wil stoppen (ik loop mee om te kijken waar hij met mijn tas heen gaat), en hij gebaart dat ik daarna in kan stappen, en dat de bus over 5 minuten gaat. In de bus klink bollywood/reggae muziek uit de speakers, is het plafond versiert met een ‘Finding Nemo’ glimmende decoratie, en staat de Sri Lankaanse Voice op tv. Er komt iemand verse ananas verkopen (“nee dank u wel”). De bus vertrekt en er stappen nog 5 mensen al rijdend in. Onderweg valt echt van alles te zien. De conducteur vraagt ons 240 roepie af te rekenen (1,5 euro). De buschauffeur navigeert foutloos door het chaotische verkeer, haalt 3 dubbel in, en ziet precies wanneer een voetganger een passagier of voorbijganger is. Hij laat de 5-tonige claxon vaak en luid horen. Ik vermaak me wel!

Dan stapt er nog een man aan boord die een dun boekje verkoopt en uitlegt wat er allemaal in staat. Later zie ik dat het een boekje voor Engelse les is. Hij komt langs, ziet ons en begint breed te glimlachen. “Hello!”  Hij wil weten wat we vandaan komen (“Holland”). “Oh, Holland! Nice! You are very welcome to Sri Lanka! You like the country?” (“Yes! Beautiful!”) “You are very nice people! Have a nice day!” . Deze man heeft niks van me nodig, hij is gewoon erg vriendelijk. Net als alle andere passagiers die ons vrolijk en nieuwsgierig aankijken (en glimlachen, en een foto willen hebben). Vrolijk, hulpvaardig en gastvrije mensen. De conducteur komt nog vertellen dat we bijna bij station Galle zijn, en dan besef ik ineens hoe wantrouwig ik eigenlijk was naar al die mensen om me heen.

Ineens voel ik me schuldig dat ik er vanuit ging dat iedereen iets van me moet, dat ze een slaatje uit me willen slaan en dat het niet altijd klopt wat ze zeggen. Maar ze willen me gewoon helpen, een praatje maken, weten waar ik vandaan kom, en of ik Sri Lanka een mooi land vind. Ze kijken naar ons met interesse, zwaaien en glimlachen. Altijd, elke dag. Ik krijg er een permanente glimlach van! Ik heb de rest van de vakantie met lokale mensen een praatje gemaakt, grapjes gemaakt, gevraagd om hulp, (terug)gezwaaid naar iedereen die “hello” zei (ik voelde me soms een koningin toen ik achterop de scooter zat), en mensen een kleine fooi gegeven die hun best deden voor ons.  Die gastvrijheid, die verveelt niet en is zo aanstekelijk! En die glimlach, die wil ik ook voor altijd op mijn gezicht houden…_PB270898a.jpg

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s