Méér vakantie gevoel alstublieft

Afgelopen week vroeg ik collega’s naar hun kerstvakantie. De meesten vertelden over het zien van en eten met familie en vrienden, en dat maakt kerst natuurlijk speciaal. Maar de meeste collega’s vertelden over de dagen daarna, die vervuld waren met.. ‘ja wat eigenlijk’? Dat waren dagen van niks doen, een beetje aanklooien in huis, rommelen, of klusjes waar je nooit aan toe kwam. En dan was de dag voorbij gevlogen. Heerlijk!

Ik vond het mooi om al die collega’s hetzelfde te horen zeggen. Het maakte het opstarten daarna wat dragelijker. Half Nederland had last van: de vooruitblik van volle dagen met vrije tijd alleen in het donker, een druk ritme in, vroeg op staan. Er kwam meteen weer een ritme op me af van dingen móeten. Voordat ik het door had, zat ik weer in die snelheidstrein van zaken gedaan krijgen, deadlines, sporten, huishouden, ‘dingen doen die een tijdje zijn blijven liggen’, en het team willen helpen de deadlines te halen. Automatisch val ik in mijn hard-werken-verantwoordelijkheidsgevoel-modus. En wat levert dat me op? Druk, gejaagdheid, frustratie, mopperend. Jeetje, ik word er geen leuker mens van. Het gevoel dat er te weinig tijd in een dag zit, dat ik veel wil doen. Ik mis mijn vakantie waar ik wel tijd genoeg had en relaxed was! En dan niet per se de kerstvakantie alleen, in zomervakanties heb ik datzelfde gevoel.

Ik denk terug aan mijn recente Sri Lanka back-pack vakantie. Het mooie Sri Lanka met drukte op de weg, in de bus en trein. Daar heb ik ervaren wat ik moet doen: midden in de drukte bij een station voelde ik me rustig, kalm. Tien mensen om ons heen die ons wilden helpen of vervoer wilden verkopen, uit moeten zoeken waar we naar toe moesten, toeterend verkeer op de wegen, treinen die ook toeterden en wegreden, straatverkopers, kortom: lawaai. Maat het voelde alsof er een storm om me heen waaide waar ik geen last van had. Ik focuste me op wat ik nodig had, en alle non-relevante hectiek negeerde ik. Dat was echt een tof gevoel! Alle indrukken die ik verder op deed: cultureel, gesprekken met lokale mensen, de natuur, de activiteiten die we ondernamen: het voelde als een film die constant voor me afgespeeld werd, en waar ik van aan het genieten was. Het was nooit stil in dat land, ik heb bijna geen rust momenten overdag ingebouwd, én, ik heb geen stressklachten gehad. Alsof ik een spons was die alle indrukken opsnoof, onbevangen en niet druk maken om later. Heerlijk!

Dan ben ik amper een week terug van een vakantie, en zit mijn nek weer vast en voel ik me gejaagd. Ik vind het er niks aan. Ik heb geen zin meer in om in die oude modus terug te vallen. Maar kom er maar eens uit… Kan ik die ‘kalmte-in-de-storm’ momentjes niet toepassen in mijn dagelijks leven? En dan niet alleen het weekend (“Zaaaaaterdag, ik doe niets dat ook wel later mag”), maar ook op mijn werk en thuis door de weeks.

Nederland is ook een druk en hectisch land. Dan moet het hier toch ook lukken? Kijk, mensen zijn eenmaal groepsdieren, en leven in een maatschappij kan bijna niet belangen-loos. Er zijn nu eenmaal verplichtingen zo hier en daar. Maar ik som net zo makkelijk drukke momenten in het dagelijks leven op waar het wel kan: fietsend in het drukke Amsterdam, op borrels, treinstations, in de file. Hier kan ik de film aan zetten en de drukte van me af laten glijden. Dat zou tof zijn!

Nu nog proberen rustig te blijven…

pb200050a.jpg
Colombo, Sri Lanka
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s