Stress is een mindfuck

Ik ken mijn lichamelijke grenzen en stress signalen best goed. Toch is er iets raars met stress: het houdt me voor de gek. Ik denk goed op mezelf te passen, maar de stress is sneaky achter mijn rug om complotten aan het maken. Met mij. 

Ik ging afgelopen week tijdig naar huis van mijn werk, omdat mijn nek vast zat en mijn hoofd en ogen moe waren. Ik wist dat ik tijd moest nemen om op te laden. Grens bewaakt zou je zeggen. Eenmaal bijna thuis vulde ik mijn vrije tijd alweer in met ‘dingen doen’: cadeautje kopen voor sinterklaas, tanken, zaken regelen voor de bruiloft. Ik stop mijn agenda weer vol met dingen ‘die ik toch al moest doen, dus waarom niet nu’. Ik praat het goed voor mezelf. Ik stel mezelf “gerust” onder valse voorwendselen. Want als ik ‘dit nu doe, hoeft het straks niet meer en ben ik straks relaxed’. Achteraf gezien had ik veel beter kunnen gaan hardlopen, wandelen of rusten om weer energie terug te krijgen. Mijn hoofd lijkt op zo’n moment wel een harde schijf, die nog even doordraait als ik naar slaapstand wil. En daardoor kom ik dus niet in die slaapstand. 

Die avond wilde ik gaan slapen, maar dat ging voor geen meter. Die harde schijf was nog steeds aan het draaien: piekeren, malen. Wat is het druk in mijn hoofd! En nu werd het echt tricky. Ik werd namelijk boos op mezelf dat ik niet in slaap kon komen. “Was ik nou maar gaan hardlopen.”Had ik nou maar beter voor mezelf gezorgd.”Morgen staan er leuke dingen op de agenda, maar ik ben bang dat ik de energie niet heb.” “Jeetje, ik ben maar aan het piekeren. Dat is ook niet handig. Zo val ik nooit in slaap”. “Zal ik opstaan en afleiding zoeken? Of 10 minuten mediteren om mijn hoofd rustig te krijgen?” “Nee niet aan denken, dan val ik vanzelf wel in slaap”. Al die gedachten. Ik was aan het vechten tegen mezelf. En uiteraard viel ik echt níet in slaap. Ik ging opstaan, mezelf uit de pieker-modus halen. Na nog een poging ging ik maar een boek lezen. En mediteren had ik ook al gedaan. 

Ik vond het echt bizar wat die negatieve gedachten en het piekeren met me kon doen. Ik kreeg mezelf niet uit die modus. Lichamelijk voelde ik me zo moe, maar mijn hoofd was echt niet van plan in slaap te vallen. Ik zat vast in mijn gedachten. Een op hol geslagen harde schijf van een vastgelopen computer. Ook al had ik eerder geleerd om hier uit te blijven, toch val ik nog af en toe terug in dit oude gedrag. En dan ga ik me daarover ook nog zorgen maken. 

Gelukkig ben ik uiteindelijk uit die modus gekomen. Ik ben in slaap gevallen. Maar ik kwam er pas uit toen ik stopte met vechten tegen deze gedachten (overlevingsmodus) of uit de weg gaan (vluchtmodus). Ik ging met de pieker-gedachten in gesprek. Klinkt een beetje zweverig misschien, maar het gaat erom dat ik accepteer (écht accepteer) dat ik hier in zit. Het ging ongeveer zo: “Ok. Vertel maar ieder ding waar je boos om bent.”  Ik ging alle kleine en grote dingen af waar frustratie, stress of boosheid zat. “Welke emotie is dit precies? Boosheid, verdrietig, teleurstelling?” Deze truc is eigenlijk erg simpel. Ik was aan het piekeren over morgen en over eerder vandaag of gisteren. Door mezelf te vragen waar ik nu boos om ben, verschuif ik het gesprek naar nu en luister ik naar wat ik voel. Dat ontspande me. Dat luchtte op! Volgens mij heb ik 2 onderwerpen besproken en viel ik in 5 minuten in slaap. Was dát nou zo moeilijk….?

10_Falling a sleep

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s